Tętno brakujące (deficyt tętna) występuje wtedy, gdy nie każdy skurcz serca wytwarza na tyle efektywny wyrzut krwi, aby powstała wyczuwalna fala tętna w tętnicach obwodowych. W praktyce oznacza to, że częstość pracy serca (ustalana np. w osłuchiwaniu) może być wyższa niż częstość tętna obwodowego (ustalana palpacyjnie).
Najprostszą i zalecaną techniką sprawdzenia podejrzenia deficytu tętna u psa jest jednoczesne:
- osłuchiwanie serca (liczenie uderzeń/ocena rytmu),
- palpacja tętna na tętnicy udowej (liczenie fal tętna i ocena ich miarowości oraz wypełnienia).
Wynik porównuje się w tym samym przedziale czasu. Jeżeli uderzeń serca jest więcej niż fal tętna, mówimy o deficycie tętna.Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "aorcie i żyle głównej" – żyła główna jest naczyniem żylnym, a tętno jest zjawiskiem tętniczym (fala ciśnienia w tętnicach). Nie jest to właściwe miejsce ani metoda oceny tętna.
- "aorcie i sercu" – choć porównuje się tętno z pracą serca, praktyczna palpacja aorty u psa w standardowym badaniu klinicznym nie jest typową, rutynową metodą oceny tętna obwodowego. W badaniu przyżyciowym wybiera się dostępne tętnice obwodowe.
- "tętnicy udowej i żyle głównej" – połączenie prawidłowego miejsca palpacji (tętnica udowa) z nieprawidłowym elementem (żyła główna). Do wykrycia deficytu konieczne jest odniesienie do uderzeń serca, a nie do przepływu żylnego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "tętno brakujące/deficyt tętna", szukaj odpowiedzi z jednoczesnym badaniem serca oraz tętnicy obwodowej (u psa najczęściej tętnica udowa).
