Przy podejrzeniu złamania kluczowym celem pierwszej pomocy jest zapobieganie dalszym uszkodzeniom (np. przemieszczeniu odłamów kostnych), zmniejszenie bólu oraz przygotowanie poszkodowanego do bezpiecznego oczekiwania na pomoc lub transportu.
Ruch w kończynie nie odbywa się wyłącznie w miejscu urazu. Nawet niewielkie poruszenie sąsiednim segmentem kończyny przenosi siły przez kość i stawy, co może nasilać ból oraz zwiększać ryzyko pogorszenia urazu. Z tego powodu prawidłowe postępowanie polega na unieruchomieniu miejsca złamania i najbliższych stawów (zwykle stawu powyżej i poniżej urazu), aby ograniczyć ruch całego uszkodzonego odcinka.
Odpowiedź "tylko najbliższy staw" jest błędna, bo stabilizacja jednego stawu nie zapewnia wystarcznego ograniczenia ruchu w segmencie kończyny – nadal może dochodzić do poruszania drugim stawem i "pracowania" złamanego odcinka. Odpowiedź "jedynie miejsce złamania" jest niewłaściwa, ponieważ samo owinięcie czy dociśnięcie w miejscu urazu nie blokuje ruchu w stawach, które mechanicznie wymuszają przemieszczanie się odłamów. Z kolei "całą kończynę" można rozumieć jako nadmierne, nieprecyzyjne uogólnienie: w praktyce dąży się do unieruchomienia odpowiedniego odcinka obejmującego sąsiadujące stawy, a nie do tworzenia niepotrzebnie rozległych unieruchomień, które mogą utrudniać krążenie, kontrolę objawów i komfort poszkodowanego.
W praktyce (np. podczas wycieczki) unieruchomienie wykonuje się w pozycji zastanej, delikatnie, kontrolując czucie i ukrwienie dystalnie (np. palce). Jeśli dostępna jest szyna, stabilizuje się nią odcinek tak, aby obejmowała sąsiednie stawy; jeśli nie, stosuje się unieruchomienie improwizowane (np. kij, mata, bandaż) albo przy kończynie górnej temblak i przymocowanie do tułowia.
