W projektowaniu terenów zieleni kluczowe jest dopasowanie roślin do warunków siedliskowych, a jednym z najczęstszych ograniczeń jest nadmiar wody w glebie. Stanowisko wilgotne to takie, gdzie okresowo lub często utrzymuje się wysoka wilgotność profilu glebowego, czasem z ryzykiem zastoisk wody. Dla wielu gatunków problemem nie jest sama woda, lecz niedotlenienie strefy korzeniowej, które ogranicza oddychanie korzeni i sprzyja chorobom.
Odpowiedź "jabłoni purpurowej (Malus purpurea) i berberysu pospolitego (Berberis vulgaris)" jest właściwa, ponieważ są to rośliny, które w typowych zaleceniach doboru zieleni nie są traktowane jako pewny wybór na stanowiska wilgotne i podmokłe. W takich warunkach częściej stosuje się gatunki o lepszej tolerancji na wysoki poziom wody gruntowej lub okresowe zalewanie.
Pozostałe pary zawierają gatunki kojarzone z siedliskami wilgotnymi lub przynajmniej wyraźnie lepiej znoszące takie warunki:
- Brzoza omszona i czeremcha pospolita – rośliny często spotykane na terenach o podwyższonej wilgotności, w pobliżu cieków lub na glebach świeżych do wilgotnych.
- Kalina koralowa i dereń rozłogowy – krzewy, które w praktyce projektowej są wykorzystywane tam, gdzie gleba długo utrzymuje wilgoć; dereń rozłogowy bywa wybierany także do umacniania skarp i stref przywodnych.
- Jesion wyniosły i wierzba iwa – gatunki, które mogą rosnąć na glebach świeżych i wilgotnych; wierzby są szczególnie kojarzone z terenami o podwyższonej wilgotności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w pytaniu pojawia się "stanowisko wilgotne", rozważ gatunki nadrzeczne, łęgowe i takie, które w opisach mają: "gleby wilgotne", "toleruje okresowe zalewanie", "dobrze rośnie przy wodach". Unikaj gatunków typowo sucholubnych lub wymagających dobrego drenażu.
