Przewodnictwo elektryczne wody (konduktywność, EC) wynika z obecności jonów, które przenoszą ładunek w roztworze. Dlatego im większa całkowita zawartość rozpuszczonych jonów (czyli wyższa mineralizacja/zasolenie), tym większa wartość EC.
W praktyce na EC najbardziej wpływają powszechne jony występujące w wodach naturalnych i zanieczyszczonych: kationy (np. Na+, K+, Ca2+, Mg2+, NH4+) oraz aniony (np. Cl−, SO42−, HCO3−, NO3−). Z tego powodu poprawna interpretacja "niezwykle wysokiego przewodnictwa" to stwierdzenie, że woda ma wysoką zawartość rozpuszczonych jonów mineralnych, co może wynikać m.in. z naturalnej mineralizacji, zasolenia, domieszki soli ze ścieków przemysłowych albo wpływu rolnictwa (nawozy).
Odpowiedź o "pestycydach" jest błędna, ponieważ wiele pestycydów to związki słabo zdysocjowane (często obojętne lub mało jonowe), więc nie muszą istotnie podnosić EC. Odpowiedź o "bakteriach" jest błędna, bo obecność mikroorganizmów ocenia się metodami mikrobiologicznymi, a sama biomasa nie jest głównym nośnikiem przewodnictwa; ewentualny wzrost EC wynikałby raczej z jonów towarzyszących, nie z bakterii jako takich. Odpowiedź o "plastiku" także nie pasuje: mikroplastik to cząstki stałe, które nie zwiększają przewodnictwa roztworu wprost (nie dostarczają jonów).
Wskazówka egzaminacyjna: traktuj EC jako test orientacyjny ogólnego "obciążenia jonowego". Aby ustalić, jakie to jony, potrzebne są dalsze badania (np. chromatografia jonowa), a do metali ciężkich – metody instrumentalne typu AAS lub ICP.
