Przed rozpoczęciem ćwiczeń w leczeniu niedowidzenia trzeba ustalić wyjściową ostrość wzroku, aby dobrać poziom trudności zadań oraz móc rzetelnie oceniać postęp terapii. W praktyce ortoptycznej ważne jest także, by metoda pomiaru była dopasowana do wieku i możliwości współpracy pacjenta.
Odpowiedź "kart Tellera" jest właściwa, ponieważ karty Tellera są narzędziem do preferencyjnej oceny ostrości wzroku (pacjent wybiera wzrokiem bodziec o strukturze pasów). To rozwiązanie jest szczególnie przydatne u niemowląt i małych dzieci oraz w sytuacjach, gdy klasyczne rozpoznawanie symboli/liter jest trudne. Daje to możliwość uzyskania wiarygodnego punktu odniesienia jeszcze przed wejściem w ćwiczenia wymagające większej współpracy.
Odpowiedź "testu Lea" jest typowym testem obrazkowym, przydatnym u dzieci, które potrafią rozpoznawać i nazywać symbole lub wskazywać je. Może być bardzo dobry, ale wymaga zwykle większej współpracy i zrozumienia zadania niż ocena preferencyjna.
Odpowiedź "figur Allena" również dotyczy testów obrazkowych/figur, stosowanych w pediatrii, jednak podobnie jak inne testy rozpoznawcze opiera się na identyfikacji bodźca, a więc może nie być najlepszym wyborem przy ograniczonej współpracy.
Odpowiedź "optotypów Snellena" to klasyczne optotypy literowe, które wymagają umiejętności rozpoznawania liter oraz dobrej współpracy. W wielu przypadkach (zwłaszcza u najmłodszych) nie są adekwatne jako narzędzie pierwszego wyboru do oceny wyjściowej.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór testu ostrości kluczowe są dwa filtry: wiek/współpraca oraz cel badania (punkt wyjścia terapii vs kontrola u pacjenta dobrze współpracującego).
