Tkanka kostna składa się z macierzy organicznej (głównie włókna kolagenowe i substancja podstawowa) oraz z części mineralnej (związki wapnia i fosforu). "Zanik kostny" w ujęciu ogólnym oznacza ubytek tkanki kostnej, czyli zmniejszenie ilości jej składników – w tym właśnie macierzy. W obrazie klinicznym i w diagnostyce obrazowej przekłada się to na spadek masy/gęstości kości i większą podatność na uszkodzenia.
Odpowiedź "utrata macierzy kostnej" jest poprawna, ponieważ macierz jest elementem konstrukcyjnym kości: jej ubytek oznacza realną utratę tkanki, a więc zanik. W praktyce proces ten jest związany z przewagą resorpcji kości nad kościotworzeniem.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo nie opisują typowego mechanizmu zaniku:
- "duży i częsty wysiłek" zwykle działa odwrotnie – prawidłowe obciążanie kości sprzyja utrzymaniu lub wzrostowi masy kostnej. Bez doprecyzowania patologii nie jest to typowa przyczyna zaniku.
- "nadmiar witaminy D3" może prowadzić do zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej (np. hiperkalcemii), ale nie jest standardowo wskazywany jako bezpośrednia przyczyna zaniku kości w sensie ubytku macierzy.
- "przedawkowanie spożycia wapnia" również kojarzy się raczej z zaburzeniami metabolicznymi niż z mechanizmem utraty macierzy kostnej; samo "przedawkowanie" nie definiuje procesu zaniku.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "zaniku" tkanki, szukaj odpowiedzi opisującej ubytek struktury (np. macierzy/masy tkanki), a nie wyłącznie zmianę podaży składników diety.
