W instalacjach solarnych (kolektorach słonecznych) roztwór glikolu pełni rolę czynnika roboczego oraz zabezpiecza układ przed zamarzaniem. W praktyce serwisowej "przydatność glikolu" ocenia się przede wszystkim przez sprawdzenie, czy roztwór ma właściwe stężenie (a więc pośrednio odpowiednią temperaturę krzepnięcia/ochronę przeciwmrozową).
Do tego celu stosuje się refraktometr. Urządzenie to wykorzystuje zależność między stężeniem roztworu a współczynnikiem załamania światła. W wielu refraktometrach spotyka się skale opracowane wprost dla roztworów glikolu (np. wskazania związane ze stężeniem lub temperaturą krzepnięcia), co ułatwia szybką kontrolę w terenie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "olfaktometru" – służy do oceny zapachu (analiza wrażeń węchowych). Nie jest narzędziem do kontroli parametrów eksploatacyjnych płynu solarnego.
- "wiskozymetru" – mierzy lepkość. Choć lepkość cieczy jest parametrem fizycznym, nie jest typowym, podstawowym kryterium oceny ochrony przeciwmrozowej roztworu glikolu w instalacji solarnej podczas przeglądu.
- "rurki Pitota" – stosuje się do pomiaru prędkości przepływu (głównie w gazach, także w cieczach w pewnych zastosowaniach), a nie do oceny składu/stężenia czynnika niezamarzającego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się glikol w obiegu solarnym, najczęściej chodzi o kontrolę stężenia i ochrony przed zamarzaniem. Narzędzie kojarzone z szybkim "odczytem stężenia" w serwisie to właśnie refraktometr (często ręczny).
