Certyfikowany proof (często traktowany jako proof kontraktowy) pełni rolę wzorca do kontroli kolorystycznej. Żeby taki wzorzec miał sens, musi powstać z tego samego materiału wejściowego, który ma trafić do produkcji, czyli z pliku przygotowanego do druku. W praktyce oznacza to, że proof powinien odzwierciedlać docelową separację i układ strony, a wszelkie ingerencje w geometrię pracy (np. skalowanie) mogą zmienić sposób rasteryzacji i odwzorowanie szczegółów, przez co proof przestaje być porównywalny z drukiem.
Odpowiedź "wykonania odbitki z pliku przeznaczonego do druku, braku skalowania pliku" jest poprawna, bo wskazuje dwa kluczowe warunki: (1) wykorzystanie właściwego pliku produkcyjnego oraz (2) brak modyfikacji, które zmieniają wynik w stosunku do zamierzonej produkcji.
Pozostałe odpowiedzi zawierają elementy, które mogą występować w procesach przygotowalni lub zarządzania barwą, ale nie stanowią właściwego, kompletnego wymagania przygotowania certyfikowanego proofa jako wzorca:
- "przygotowania plików wektorowch, transformacji kolorów" – pliki wektorowe nie są warunkiem koniecznym (w praktyce materiały mogą zawierać także obrazy rastrowe), a same transformacje barw mogą być elementem workflow, lecz nie są sednem definicji wzorca proofa w tym ujęciu.
- "skalowania pliku, druku na osobnych urządzeniach tekstu i grafiki" – skalowanie jest działaniem ryzykownym dla zgodności wzorca, a rozdzielanie druku tekstu i grafiki na różne urządzenia nie jest typowym wymaganiem proofa i nie buduje spójnego wzorca kontrolnego.
- "kalibracji kolorystki z monitorem, markowania kolorów" – kalibracja monitora dotyczy oceny ekranowej, a nie wprost wykonania certyfikowanego proofa jako wzorca papierowego; dodatkowo sformułowanie jest nieprecyzyjne i miesza pojęcia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o proof jako wzorzec szukaj odpowiedzi mówiących o zgodności z plikiem produkcyjnym i o eliminacji zmian, które utrudniają porównanie z drukiem.
