Przygotowanie podopiecznej z cukrzycą typu 1 do samoopieki opiera się przede wszystkim na umiejętności pomiaru glikemii oraz interpretacji wyników (na czczo i po posiłku). To właśnie na podstawie takich pomiarów ocenia się, czy poziom cukru jest w docelowym zakresie i czy istnieje ryzyko ostrych stanów, takich jak niedocukrzenie lub znaczna hiperglikemia. Z perspektywy opiekuna w domu pomocy społecznej szczególnie ważne jest wspieranie podopiecznej w rozumieniu, co oznacza wynik oraz kiedy trzeba zgłosić problem personelowi medycznemu.
Odpowiedź "pomiaru RR krwi i tętna przed wstrzyknięciem insuliny" może brzmieć wiarygodnie, bo ciśnienie i tętno to częste parametry kontroli, ale nie stanowią podstawowego zakresu edukacji samoopieki w cukrzycy typu 1. Decydujące dla bieżącego bezpieczeństwa metabolicznego są wyniki glikemii oraz właściwe postępowanie w razie odchyleń.
Odpowiedź "dawkowania leków doustnych obniżających poziom cukru" jest nieadekwatna, ponieważ cukrzyca typu 1 jest leczona przede wszystkim insuliną, a edukacja pacjentki dotyczy insuliny i samokontroli, a nie typowych schematów doustnych.
Odpowiedź "pomiaru poziomu cukru w moczu" jest historycznie spotykana, jednak w praktyce nie zastępuje podstawowej samokontroli opartej na pomiarach glukozy we krwi. Może też opóźniać reakcję na zmiany glikemii, dlatego nie jest najlepszym wskazaniem jako główny zakres edukacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "przede wszystkim" w samoopiece T1, myśl o glukometrze, wynikach na czczo i po posiłku oraz o tym, co te wyniki znaczą dla bezpieczeństwa.
