W kampanii telewizyjnej największą część kosztów najczęściej stanowi budżet medialny, czyli środki przeznaczone na zakup emisji (czas antenowy, pakiety, rozliczenia mediowe). To właśnie dotarcie do szerokiej widowni w telewizji bywa najdroższym elementem całego przedsięwzięcia, ponieważ płaci się za możliwość wyświetlania spotu w określonych pasmach i z określoną intensywnością.
Odpowiedź "kreacji" dotyczy przygotowania koncepcji i materiałów kreatywnych. Jest to ważny etap, ale w typowej strukturze kosztów kampanii TV nie musi przewyższać kosztów samej emisji. Podobnie "storyboardu" – storyboard jest narzędziem planowania ujęć i narracji (element preprodukcji), a nie zwykle dominującą pozycją budżetową.
"Postprodukcji" odnosi się do prac po zdjęciach (montaż, korekcja barwna, udźwiękowienie, grafika). Postprodukcja może być kosztowna przy złożonych realizacjach, ale w standardowej wycenie kampanii telewizyjnej nadal najczęściej przegrywa z wydatkami na emisję, zwłaszcza gdy kampania ma zapewnić duży zasięg i wysoką częstotliwość kontaktu.
W praktyce warto pamiętać o rozdzieleniu dwóch grup kosztów:
- koszty produkcji: kreacja, storyboard, realizacja, postprodukcja, adaptacje;
- koszty mediowe: emisja i zakup mediów.
Na egzaminie kluczowe jest rozpoznanie, że w TV "najwięcej" zwykle oznacza część mediową, bo to ona skaluje się wraz z ambicją dotarcia do odbiorców (liczbą emisji, pasmami, zasięgiem).
