W turystyce przyrodniczej (w tym wąsko rozumianej ekoturystyce) kluczowe jest dopasowanie destynacji do oczekiwań związanych z kontaktem z naturą, obserwacją środowiska i walorami krajobrazowo-przyrodniczymi. Kierunek "Amazonka, Ameryka Południowa" kojarzy się z rozległym obszarem Amazonii, czyli lasem równikowym o bardzo dużej różnorodności biologicznej. Daje to naturalne podstawy do tworzenia programu: wycieczki przyrodnicze, obserwacja ptaków i zwierząt, rejsy i spacery edukacyjne, wizyty w obszarach chronionych (zależnie od konkretnego kraju i rejonu).
"Nowy Jork, USA" oraz "Tokio, Japonia" to przede wszystkim destynacje miejskie (city break, turystyka kulturowa/rozrywkowa/biznesowa). Oczywiście w miastach są parki i ogrody, ale nie stanowią one typowego głównego celu wyjazdu dla grupy deklarującej zainteresowanie przyrodą.
"Sahara, Afryka" jest destynacją o silnym komponencie przyrodniczym (krajobraz pustynny), jednak profil wyjazdu jest inny: ekstremalne warunki klimatyczne, ryzyko zdrowotne, ograniczenia infrastrukturalne oraz inny typ "atrakcji natury" (pustynia zamiast ekosystemów leśnych). Jeśli w pytaniu "przyroda" rozumie się jako bogactwo fauny i flory oraz środowiska wilgotne/tropikalne, Amazonia jest najbardziej adekwatna.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o dobór destynacji zawsze odnieś się do dominującego produktu: miejski (zabytki, zakupy, biznes), przyrodniczy (parki, krajobrazy, obserwacje), wypoczynkowy (plaże), specjalistyczny (np. trekking). Szukaj opcji, której "główna obietnica" najlepiej odpowiada potrzebie klienta.
