W nowoczesnych programach CAD dodawanie wymiarów ma zwykle charakter interaktywny i półautomatyczny. Oznacza to, że użytkownik (projektant) aktywnie steruje procesem, ale nie wykonuje wszystkich czynności "od zera".
Typowy przebieg wygląda następująco:
- Wskazanie geometrii – projektant wybiera (kliknięciem) linie, punkty, krawędzie, okręgi lub inne elementy, które mają być zwymiarowane.
- Obliczenie wartości – program CAD automatycznie wyznacza odległość, średnicę lub kąt na podstawie rzeczywistej geometrii modelu/rysunku.
- Umieszczenie i format – projektant umieszcza wymiar w czytelnym miejscu, dobiera styl, jednostki oraz ewentualne tolerancje, aby zapis był zgodny z zasadami rysunku technicznego (np. według PN-EN ISO 129-1).
Odpowiedź "Projektant wskazuje geometrię i umieszcza wymiar, a program automatycznie oblicza jego wartość" jest poprawna, bo uwzględnia oba kluczowe elementy: udział człowieka (wybór i rozmieszczenie) oraz automatyczne wyliczenie wartości.
Stwierdzenie o automatycznym zwymiarowaniu całego rysunku bez udziału projektanta jest nieprawdziwe jako opis typowej praktyki: nawet jeśli istnieją funkcje auto-wymiarowania, wymagają one ustawień, reguł i kontroli, a wynik i tak trzeba weryfikować.
Teza o ręcznym wpisywaniu wartości liczbowych jest myląca: w CAD standardem jest pobieranie wartości z geometrii, a ręczna edycja liczb stosowana jest wyjątkowo (np. jako nadpisanie), bo może rozjechać się z modelem.
Stwierdzenie, że wymiary są niepotrzebne, jest błędne: rysunek techniczny bez wymiarów zwykle nie pozwala na jednoznaczną produkcję i kontrolę. Sama geometria na ekranie nie przekazuje kompletu informacji wykonawczych.
