W przygotowaniu filmu reklamowego dokumenty i materiały powstają zwykle od ogólnej koncepcji do coraz większej szczegółowości, tak aby na etapie realizacji zdjęć (produkcji) decyzje kreatywne były już zatwierdzone i przełożone na konkretne ujęcia.
Scenariusz jest punktem wyjścia: opisuje historię, komunikat reklamowy, przebieg scen oraz kluczowe elementy (np. dialog, lektor, działania bohaterów). Bez scenariusza trudno stworzyć spójną wizualizację, bo nie ma ustalonego "co" i "po co" ma się wydarzyć.
Storyboard to wizualne przedstawienie scen/ujęć w formie kadrów (rysunków, szkiców lub kadrów referencyjnych). Pomaga ocenić rytm narracji, kompozycję oraz czy przekaz będzie czytelny. Jest też wygodnym narzędziem do konsultacji i akceptacji koncepcji (wewnątrz zespołu i u klienta).
Shootingboard (często rozumiany jako rozpiska ujęć/plan zdjęciowy w sensie listy ujęć powiązanej ze storyboardem) porządkuje realizację: przekłada wizję na praktyczne przygotowanie nagrania (kolejność, komplet ujęć, potrzeby planu). Z tego powodu logicznie pojawia się po storyboardzie, gdy wiadomo już, jak mają wyglądać kadry i jakie ujęcia są potrzebne.
Produkcja to etap realizacji zdjęć. Jeżeli dokumenty preprodukcji są gotowe, produkcja przebiega sprawniej: mniej improwizacji, mniej ryzyka pominięcia ujęć i większa przewidywalność kosztów.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Ustawienie storyboardu przed scenariuszem odwraca logikę: wizualizacja wymaga uprzednio ustalonej treści.
- Wstawienie shootingboardu przed storyboardem miesza poziomy szczegółowości: rozpiska ujęć powinna wynikać z ustaleń wizualnych.
- Umieszczenie scenariusza po dokumentach ujęciowych jest niespójne, bo scenariusz stanowi podstawę dla wszystkich kolejnych opracowań.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach występuje "produkcja", prawie zawsze będzie ona na końcu, bo poprzedzają ją materiały przygotowawcze.
