Spektrofotometryczna analiza należy do metod optycznych (spektroskopowych). Jej istotą jest porównanie natężenia światła padającego na próbkę z natężeniem światła, które przeszło przez próbkę. Ponieważ część promieniowania jest pochłaniana, aparat wyznacza wielkość związaną z absorpcją (np. absorbancję) w funkcji długości fali. Dzięki temu można otrzymać widmo oraz (w analizie ilościowej) powiązać sygnał z zawartością analitu.
Odpowiedź "Pomiar ilości światła pochłanianego przez próbkę na różnych długościach fali" trafnie oddaje zasadę: zmieniamy/wybieramy długość fali i obserwujemy, jak próbka tłumi promieniowanie. To jest cecha charakterystyczna spektrofotometrii.
Pozostałe propozycje opisują inne grupy technik:
- "Pomiar zmian potencjału elektrochemicznego roztworu" dotyczy metod elektrochemicznych (np. potencjometrii), gdzie sygnałem jest potencjał elektrody, a nie promieniowanie.
- "Pomiar prędkości przepływu roztworu przez kolumnę chromatograficzną" nawiązuje do chromatografii, w której rozdział zachodzi w kolumnie, a sygnał analityczny wiąże się z czasem retencji i detekcją eluatu; sam przepływ nie jest zasadą spektrofotometrii.
- "Pomiar przewodnictwa elektrycznego roztworu" to konduktometria, gdzie mierzy się zdolność roztworu do przewodzenia prądu, zależną m.in. od jonów.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: jeśli opis mówi o świetle, długości fali, widmie, pochłanianiu – to wskazuje na spektrofotometrię. Jeśli pojawiają się: potencjał, elektroda, przewodnictwo – to elektrochemia. Jeśli jest kolumna, elucja, czas retencji – to chromatografia.
