W praktyce wytwarzania wyrobów odzieżowych z poliestru spotyka się kilka grup klejów, a dobór zależy od celu połączenia (np. laminowanie, podklejanie, elementy ozdobne, uszczelnianie) oraz wymagań użytkowych (elastyczność, odporność na pranie, temperatura pracy, szybkość wiązania).
Odpowiedź "Klej na bazie wody" jest uzasadniana tym, że wodne dyspersje i emulsje są obecnie często promowane jako rozwiązania bardziej przyjazne dla środowiska i bezpieczniejsze dla pracowników: zwykle mają niższą toksyczność i nie wytwarzają uciążliwych oparów typowych dla klejów rozpuszczalnikowych. W kontekście nauczania i organizacji procesów (MOD.11) takie kryterium BHP/ekologiczne bywa kluczowe przy wyborze technologii.
- "Klej na bazie rozpuszczalników" bywa skuteczny technologicznie, ale wiąże się z emisją lotnych związków i większymi wymaganiami BHP (wentylacja, ryzyko podrażnień, łatwopalność). Dlatego w wielu zastosowaniach jest ograniczany lub zastępowany innymi rozwiązaniami.
- "Klej termotopliwy" (hot-melt) jest bardzo popularny przy syntetykach, bo daje szybkie wiązanie i dobrą powtarzalność, ale wymaga dobrania temperatury i procesu aktywacji. Nie jest jednak odpowiedzią "z definicji" wynikającą wyłącznie z faktu, że materiałem jest poliester.
- "Klej poliuretanowy" może dawać elastyczne i trwałe połączenia (często w odzieży technicznej), ale nie zawsze jest wyborem pierwszym do typowych operacji, szczególnie gdy priorytetem jest ograniczenie uciążliwości chemicznej i prostota procesu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie nie podaje szczegółów procesu, zwróć uwagę na kryteria ogólne stosowane w organizacji produkcji (bezpieczeństwo, środowisko, ergonomia, ograniczanie substancji niebezpiecznych) oraz na to, które rozwiązania są wskazywane jako "preferowane" w nowoczesnych praktykach.
