W sterylizacji parą wodną skuteczność procesu zależy od tego, czy para (a następnie ciepło i wilgoć) dotrze do całej powierzchni wyrobów w pakiecie, w tym do miejsc trudnodostępnych (np. przegubów, zamków, szczelin). Dlatego prawidłowa zasada pakowania brzmi: zestaw powinien być zapakowany tak, aby para miała swobodny dostęp do wszystkich powierzchni narzędzi. Oznacza to m.in. unikanie nadmiernego upychania, zapewnienie właściwego ułożenia elementów oraz użycie materiału opakowaniowego, który umożliwia sterylizację i później stanowi barierę mikrobiologiczną.
Stwierdzenie o pakowaniu "tak szczelnie, jak to tylko możliwe" jest błędne, ponieważ zbyt duże "dociśnięcie" i brak przestrzeni może ograniczać penetrację pary oraz utrudniać usuwanie powietrza z wnętrza pakietu. W praktyce może to prowadzić do miejsc niedosterylizowanych, mimo poprawnie uruchomionego cyklu.
Stwierdzenie o torbie całkowicie nieprzepuszczalnej dla pary jest sprzeczne z istotą sterylizacji parą: jeśli materiał blokuje parę, to czynnik sterylizujący nie może zadziałać na narzędzia. Opakowanie ma zapewniać przepuszczalność dla czynnika sterylizującego w trakcie procesu, a jednocześnie pełnić funkcję bariery mikrobiologicznej po zakończeniu sterylizacji.
Stwierdzenie o pakowaniu bez użycia jakiejkolwiek torby/opakowania jest również nieprawidłowe w typowym przygotowaniu do sterylizacji i przechowywania, bo po zakończeniu procesu wyrób bez opakowania łatwo ulega wtórnemu skażeniu podczas transportu i magazynowania. W praktyce stosuje się rozwiązania opakowaniowe dobrane do metody sterylizacji i sposobu dystrybucji.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o pakowanie do sterylizacji parą szukaj odpowiedzi łączącej dwa warunki: (1) umożliwienie penetracji pary w czasie cyklu oraz (2) zachowanie jałowości po cyklu dzięki odpowiedniemu opakowaniu.
