W normie PN-EN 206 klasy betonu zapisuje się jako Cxx/yy, gdzie:
- xx oznacza wytrzymałość na ściskanie dla próbki walcowej (wartość w MPa),
- yy oznacza wytrzymałość na ściskanie dla próbki sześciennej (wartość w MPa).
Dla fundamentów typowego domu jednorodzinnego o standardowych parametrach najczęściej przyjmuje się klasę C20/25. Jest to praktyczny "standard" w budownictwie jednorodzinnym, ponieważ daje właściwy kompromis pomiędzy nośnością, trwałością i kosztem, a jednocześnie pasuje do wielu typowych rozwiązań (ławy, stopy, płyty fundamentowe) przy zwykłych obciążeniach.
Dlaczego pozostałe klasy nie są najlepszym wyborem w tym ujęciu:
- "C8/10" to beton o niskiej wytrzymałości, stosowany raczej do prac pomocniczych (np. podkłady, "chudziak"), a nie jako zasadniczy beton konstrukcyjny fundamentów.
- "C16/20" może występować w lekkich konstrukcjach i przy bardzo dobrych warunkach gruntowych, ale dla fundamentów domu jednorodzinnego często jest niewystarczający jako typowy standard.
- "C25/30" ma wyższą wytrzymałość i bywa dobierany, gdy występują szczególne warunki: większe obciążenia, trudniejsze grunty, wysoki poziom wód gruntowych lub podwyższone wymagania trwałościowe. Nie jest jednak klasą "najczęściej" stosowaną w typowych warunkach, bo podnosi koszt bez konieczności technicznej.
W praktyce na budowie betoniarz-zbrojarz powinien pamiętać, że dobór betonu wynika z dokumentacji projektowej i może być powiązany z wymaganiami trwałości (np. klasy ekspozycji środowiskowej). Nie należy automatycznie wybierać najwyższej klasy z tabeli, tylko rozumieć, jaka klasa jest standardem, a jaka jest stosowana wyjątkowo.
