W tabeli podano wyniki pomiaru w zapisie biegunowym: dla każdego punktu jest odległość oraz kąt (kierunek/azymut) mierzony względem jednego punktu odniesienia (stanowiska instrumentu). Aby wskazać poprawną interpretację, wystarczy porównać wartości w kolumnie "Kąt [stopnie]".
Odczyty kątów wynoszą:
- Punkt A: 30°
- Punkt B: 45°
- Punkt C: 60°
Największa wartość to 60°, więc punkt C ma największy kąt względem punktu odniesienia. To czyni tę odpowiedź poprawną.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Punkt B jest najdalej …" – to prawda dla odległości (70 m jest największe), ale pytanie dotyczy interpretacji danych i jako odpowiedź "poprawna" ma wskazywać właściwy wniosek o kącie; ponadto nie jest to interpretacja kątowa.
- "Punkt A jest najbliżej …" – analogicznie: 50 m jest najmniejsze, ale to dotyczy odległości, nie kąta.
- "Kąt między punktem B a C wynosi 15°" – 60° − 45° = 15° to jedynie różnica dwóch kierunków/azymutów odczytanych względem stanowiska. "Kąt między punktami" w sensie geometrycznym nie wynika tu wprost z samej różnicy odczytów; do opisu relacji przestrzennej między B i C potrzebne byłyby zależności geometryczne/trygonometryczne z użyciem również odległości.
W praktyce geodezyjnej takie tabele służą do szybkiej kontroli i opracowania wyników: geodeta musi umieć odróżnić, co jest bezpośrednim odczytem (kąt względem stanowiska), a co wymaga dodatkowych obliczeń (np. relacje między punktami).
