W haśle przedmiotowym kluczowa jest logika budowy: najpierw podaje się temat główny (to, czego dotyczy dokument), a następnie – po myślnikach – dodaje się określniki, które zawężają znaczenie (np. ujęcie historyczne, okres, forma opracowania).
Hasło "Książki - historia - XVIII wiek" jest spójne: temat główny to książki, a dalej doprecyzowanie, że chodzi o ujęcie historyczne oraz o konkretny okres. Podobnie "Muzyka - historia - XX wiek" ma temat główny muzyka, a potem ujęcie i okres.
Hasło "Literatura polska - interpretacja" również zachowuje zasadę: temat to literatura polska, a "interpretacja" pełni rolę doprecyzowania (np. wskazuje rodzaj podejścia/opracowania). To typowe w indeksowaniu rzeczowym, gdy chcemy wskazać aspekt omawiania tematu.
Niepoprawne jest natomiast "Historia - XX wiek - Książki". Taki zapis odwraca relację: wygląda, jakby tematem głównym była historia, a "książki" były dopiero kolejnym doprecyzowaniem, co semantycznie i wyszukiwawczo jest mylące. W praktyce użytkownik szukający publikacji o książkach w XX wieku powinien trafić na hasło, w którym "książki" stoją na początku, a "XX wiek" jest określnikiem.
Wskazówka egzaminacyjna: sprawdzaj, czy pierwszy człon hasła odpowiada na pytanie "o czym jest dokument?", a kolejne człony odpowiadają na "w jakim ujęciu?" i "w jakim czasie/miejscu?". Jeśli temat właściwy pojawia się dopiero na końcu, często oznacza to błąd szyku.
