Za hasło złożone w praktyce uznaje się takie, które jest trudne do odgadnięcia lub złamania metodami typu zgadywanie, ataki słownikowe czy wykorzystanie typowych wzorców. Najczęściej oznacza to połączenie kilku cech naraz: odpowiedniej długości, możliwie losowej struktury oraz użycia różnych klas znaków (małe i wielkie litery, cyfry, znaki specjalne).
Odpowiedź "P4zwoXe4!%" wygląda na hasło o charakterze losowym: zawiera małe i wielkie litery, cyfry oraz znaki specjalne. Taki skład utrudnia zgadywanie i zwiększa przestrzeń możliwych kombinacji w porównaniu z hasłami opartymi o popularne schematy.
Pozostałe propozycje są typowymi przykładami słabych haseł:
- "qwertyuiop222" zawiera rozpoznawalny wzorzec klawiaturowy (ciąg liter) oraz łatwą końcówkę liczbową, co sprzyja atakom opartym o listy popularnych haseł.
- "12345678" to jeden z najbardziej przewidywalnych ciągów cyfr; jest szybki do odgadnięcia i często występuje w słownikach haseł.
- "jola1405" przypomina imię z liczbami (często data); takie hasła są podatne na odgadnięcie z kontekstu (media społecznościowe, dane osobowe) i na ataki słownikowe z wariantami.
W pracy technika tyfloinformatyka ważne jest też, aby rozwiązania były praktyczne dla użytkownika z niepełnosprawnością wzrokową: zamiast krótkich, skomplikowanych ciągów warto uczyć tworzenia silnych fraz hasłowych oraz korzystania z menedżera haseł i, gdy to możliwe, z uwierzytelniania wieloskładnikowego. To podnosi bezpieczeństwo bez nadmiernego obciążania pamięci i uwagi użytkownika.
