Muzykoterapia dzieli się często na podejście aktywne oraz receptywne (bierne). W podejściu aktywnym uczestnik nie jest tylko odbiorcą bodźców dźwiękowych, ale wykonuje muzykę lub wprost wchodzi z nią w interakcję: gra na prostych instrumentach perkusyjnych, śpiewa, powtarza rytmy, improwizuje, akompaniuje grupie. Taka forma jest szczególnie cenna w pracy z mieszkańcami domu pomocy społecznej, bo łączy stymulację emocjonalną z aktywizacją ruchową i społeczną.
Odpowiedź "gra na instrumentach" spełnia kryterium aktywności: mieszkaniec wykonuje działanie, podejmuje wysiłek, koordynuje ruchy i współpracuje z innymi. To może wspierać m.in. poczucie sprawczości, koncentrację, pamięć roboczą oraz integrację w grupie.
Pozostałe propozycje są przykładami kontaktu z muzyką, ale bez elementu wykonawczego:
- "słuchanie muzyki w grupie" – nadal jest to odbiór (receptywnie), mimo że odbywa się wspólnie i może mieć walory integracyjne.
- "słuchanie muzyki przed snem" – opisuje raczej higienę snu/relaksację niż aktywną formę terapii.
- "słuchanie muzyki relaksacyjnej" – to typowy przykład metody receptywnej, ukierunkowanej na obniżenie napięcia, a nie na wykonanie muzyki.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: aktywna = robię muzykę, a receptywna = słucham muzyki. Jeśli w odpowiedzi pojawia się działanie wykonawcze (gra/śpiew/rytm), zwykle będzie to wariant aktywny.
