W planowaniu jadłospisu punktem wyjścia jest dobranie właściwych norm żywieniowych do cech osoby: płci, wieku oraz poziomu aktywności fizycznej. Te elementy wpływają na zapotrzebowanie energetyczne i na to, jaką ilość energii oraz makroskładników należy zaplanować w menu.
Dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna?
Opis mówi wprost o siedzącym trybie życia. W takiej sytuacji należy odnieść się do norm odpowiadających właśnie temu poziomowi aktywności. Dobór norm dla aktywności wyższej niż rzeczywista prowadziłby typowo do zaplanowania zbyt wysokiej podaży energii w menu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Umiarkowany tryb życia – to inna kategoria aktywności niż "siedzący". Wybranie jej "na wszelki wypadek" jest błędem, bo zwiększa planowaną podaż energii bez uzasadnienia w danych o kliencie.
- Aktywny tryb życia – oznacza jeszcze większą aktywność, więc norma energetyczna byłaby tym bardziej zawyżona względem potrzeb osoby siedzącej.
- Bardzo aktywny tryb życia – najbardziej oddalony wariant; w praktyce prowadziłby do największego przeszacowania energii i może skutkować źle zbilansowanym jadłospisem dla tej osoby.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o normy najpierw identyfikuj "warunek kluczowy" (tu: aktywność), a dopiero potem dobieraj właściwą kategorię. Unikaj intuicji typu "więcej energii będzie bezpieczniej" – normy mają być dopasowane, a nie maksymalizowane.
