Przyrząd do pomiaru głębokości otworu musi mieć stabilny punkt odniesienia na powierzchni wokół otworu oraz element, który dochodzi do jego dna. Tak działa głębokościomierz czujnikowy: składa się z czujnika zegarowego oraz płaskiej podstawy (mostka/opytu), która opiera się na płaszczyźnie detalu i eliminuje przekoszenie podczas pomiaru. Przez środek podstawy przechodzi trzpień pomiarowy, przesuwający się prostopadle do podstawy.
Odpowiedź "D" pasuje, ponieważ przedstawia czujnik zegarowy zamontowany na poprzecznej, płaskiej stopie, a trzpień przechodzi centralnie przez podstawę. To zestaw cech typowych dla pomiaru głębokości otworów, rowków, wgłębień i progów.
Pozostałe propozycje nie spełniają kluczowego warunku bazy odniesienia dla głębokości:
- "B" to czujnik zegarowy uniwersalny z trzpieniem, ale bez podstawy. Może mierzyć przemieszczenia, bicie czy odchyłki, jednak do pomiaru głębokości wymaga dodatkowego oprzyrządowania (uchwytu, podstawy). Sam w sobie nie jest głębokościomierzem.
- "C" przypomina mikrometr wewnętrzny (średnicówkę mikrometryczną). Taki przyrząd służy do pomiaru średnic wewnętrznych, a nie głębokości; kluczowe są elementy rozpierające w otworze i mechanizm mikrometryczny.
- "A" odpowiada sprawdzianowi tłoczkowemu (do kontroli średnicy/tolerancji otworu metodą "przechodzi/nie przechodzi"), a nie przyrządowi do odczytu głębokości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji widzisz czujnik zegarowy, zawsze sprawdź, czy ma płaską stopę tworzącą bazę na powierzchni detalu. To najprostszy sposób odróżnienia głębokościomierza czujnikowego od czujnika uniwersalnego.
