Regenerację użytku zielonego dobiera się do stopnia zniszczenia runi. Jeżeli darń jest silnie przerzedzona, występują rozległe ubytki, a w runi dominują rośliny niepożądane, to najpewniejszą metodą przywrócenia wysokiej produkcyjności jest pełna uprawa i ponowny siew. Taki zabieg pozwala zlikwidować starą, zdegradowaną darń, przygotować łoże siewne i założyć nową runię o właściwym składzie gatunkowym i obsadzie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Podsiew w starą darń stosuje się głównie wtedy, gdy darń jest jeszcze w miarę zwarta, a problemem są lokalne ubytki lub zbyt mały udział cennych gatunków. Przy silnej degradacji podsiew często przegrywa konkurencję ze starą roślinnością i chwastami, więc nie daje oczekiwanego efektu odbudowy potencjału plonowania.
- Nawożenie NPK na poziomie 300 kg/ha (bez innych działań) nie rozwiązuje problemu braku roślin użytkowych. Nawóz poprawia odżywienie istniejących roślin, ale nie odbuduje runi tam, gdzie jej brakuje lub gdzie dominują gatunki niepożądane. Dodatkowo dobór dawek powinien wynikać z potrzeb i warunków stanowiska, a nie z jednej "stałej" wartości.
- Zwiększenie dawek azotu z użyciem herbicydów może ograniczyć część chwastów i chwilowo pobudzić wzrost, ale przy przerzedzonej darni wciąż pozostaje problem niskiej obsady cennych traw i motylkowatych. Bez odtworzenia siewem/zakładaniem nowej runi nie uzyskuje się trwałego przywrócenia produkcyjności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na użytku widać "gołą" glebę, przerzedzenia i silne zachwaszczenie, myśl o renowacji radykalnej (pełna uprawa + obsiew). Podsiew wybieraj przy degradacji umiarkowanej, gdy darń nadal stanowi bazę do odnowy.
