W chowie i hodowli drobiu masa ciała jest praktyczną wskazówką co do typu użytkowego kury. Selekcja na wysoką nieśność prowadzi do ptaków lżejszych, o delikatniejszej budowie i wcześniejszej dojrzałości płciowej. Z kolei selekcja na cechy mięsne (szybki przyrost, silna muskulatura) daje kury cięższe, które z reguły znoszą mniej jaj.
W tabeli porównano cztery rasy o rosnącej średniej masie ciała. Aby wskazać rasę, która "najprawdopodobniej dostarczy najwięcej jaj", stosuje się ogólną zasadę zootechniczną: niższa masa ciała koreluje z wyższą nośnością (w obrębie typowych kierunków użytkowania ras).
- "Rasa A" – ma najniższą masę (1,7 kg), więc najbardziej odpowiada typowi nieśnemu. Takie kury zwykle są utrzymywane właśnie dla jaj, mają wyższą nośność i lepszą "efektywność jaj" w przeliczeniu na paszę.
- "Rasa B" – masa pośrednia (2,5 kg) może wskazywać typ ogólnoużytkowy; nośność bywa dobra, ale zazwyczaj niższa niż u typowych ras lekkich nieśnych.
- "Rasa C" – masa wyższa (3,2 kg) sugeruje przesunięcie w stronę typu mięsnego lub ciężkiego ogólnoużytkowego; częstym błędem jest myślenie, że "większa kura = więcej jaj", podczas gdy energia częściej idzie w utrzymanie i przyrost.
- "Rasa D" – najwyższa masa (4,5 kg) jest typowa dla ras ciężkich/mięsnych; takie kury zwykle mają niższą nieśność i później dojrzewają, bo selekcja nie jest ukierunkowana na maksymalną produkcję jaj.
W praktyce hodowlanej wybór rasy zależy od celu: jeśli celem są jaja, wybiera się rasy lekkie nieśne; jeśli mięso – ciężkie. Dlatego, przy braku innych danych, najbardziej prawdopodobnym dostawcą największej liczby jaj jest rasa o najniższej masie ciała, czyli "Rasa A".
