Refraktometr analogowy ma zwykle kilka równoległych skal, ponieważ różne ciecze (lub różne typy mieszanin) mają inną zależność między współczynnikiem załamania światła a parametrami użytkowymi. W praktyce serwisowej instalacji OZE (np. układów solarnych) kluczowe jest, aby dla płynu na bazie glikolu propylenowego wykonywać odczyt na skali przeznaczonej właśnie dla Propylene. Tylko wtedy wskazanie (np. temperatura zamarzania/krzepnięcia) odpowiada rzeczywistej charakterystyce tej mieszaniny.
Odpowiedź "środkowej w lewej części G13 Propylene." jest poprawna, bo wskazuje odczyt na skali podpisanej dla glikolu propylenowego. W tego typu przyrządach podpis skali jest ważniejszy niż jej położenie (lewa/prawa) samo w sobie — położenie pomaga się zorientować, ale o poprawności decyduje dopasowanie do rodzaju płynu.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z typowych powodów spotykanych na egzaminach i w praktyce:
- "pierwszej z prawej strony SRF1." – taka skala może odnosić się do innego zastosowania lub innego medium; bez powiązania z glikolem propylenowym nie daje właściwego wyniku temperatury zamarzania tego płynu.
- "pierwszej z lewej strony w kg/l." – skala gęstości (kg/l) opisuje inną wielkość fizyczną. Nawet jeśli gęstość pośrednio zależy od stężenia, nie jest to bezpośredni odczyt temperatury zamarzania i łatwo prowadzi do błędnej interpretacji.
- "środkowej w prawej części G11/12 Ethylene." – ta część skali dotyczy glikolu etylenowego (Ethylene), który ma inną charakterystykę niż glikol propylenowy. Pomyłka między Propylene a Ethylene to częsty błąd, bo oba płyny są używane jako czynniki niezamarzające, ale wymagają innego przeliczenia/skalowania.
Wskazówka egzaminacyjna: przed odczytem zawsze potwierdź rodzaj glikolu (propylene/ethylene) z etykiety płynu lub dokumentacji serwisowej, a dopiero potem wybierz odpowiadającą mu skalę na refraktometrze.
