W regulacji klawiatury kluczowe jest przyjęcie jednoznacznego punktu odniesienia dla pomiaru wysokości. W praktyce warsztatowej wysokość klawiszy ocenia się w stanie spoczynku, czyli gdy klawisze są w pozycji górnej (nie wciśnięte). Dlatego zdanie "Regulacja klawisza czarnego polega na ustawieniu jego górnej płaszczyzny 12 mm ponad płaszczyznę …" logicznie domyka się przez wskazanie górnej płaszczyzny klawisza białego w pozycji górnej.
Odpowiedź "stołu klawiaturowego" jest błędna, ponieważ stół jest elementem konstrukcyjnym, który nie stanowi standardowej bazy porównawczej dla odczucia gry. Nawet jeśli geometria stołu wpływa na klawiaturę, regulacja wysokości klawiszy ma zapewnić relację między powierzchniami klawiszy, a nie "odległość od deski".
Odpowiedź "listwy klawiaturowej" również jest nietrafna: listwy (prowadzące, oporowe) są częścią układu prowadzenia klawiszy, ale nie opisują bezpośrednio ergonomii kontaktu palców z powierzchnią klawiszy. Regulacja ma doprowadzić do prawidłowej różnicy wysokości czarnych względem białych, odczuwalnej dla grającego.
Odpowiedź "wciśniętego na pełną głębokość klawisza białego" miesza dwa różne zagadnienia. Wciśnięcie klawisza do oporu dotyczy kontroli opadu i skoku, a nie wysokości spoczynkowej. Gdy klawisz jest wciśnięty, zmienia się jego położenie i pomiar przestaje opisywać geometrię klawiatury w stanie gotowym do gry.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: wysokości klawiszy porównuje się w spoczynku, a zależności między czarnymi i białymi opisuje się przez ich górne powierzchnie, bo to one tworzą "płaszczyzny gry".
