Reklamy umieszczane na środkach transportu (np. na tramwajach, autobusach czy samochodach) są typowym przykładem reklamy zewnętrznej, czyli formy komunikatu reklamowego eksponowanego w przestrzeni publicznej. Kluczowe jest tu kryterium: gdzie odbiorca spotyka przekaz. W przypadku pojazdów dzieje się to na ulicach, przystankach, w ruchu miejskim i w otoczeniu infrastruktury – czyli poza miejscami, w których przekaz jest "wbudowany" w sprzedaż albo w konkretny obiekt rozrywkowy.
Odpowiedź "reklamy kinowej" jest nieprawidłowa, ponieważ reklama kinowa dotyczy emisji w kinie (przed seansami lub w przestrzeniach kinowych). Nośnik i kontekst kontaktu z przekazem są inne niż w reklamie na pojeździe.
Odpowiedź "telemarketingu" jest nieprawidłowa, bo telemarketing to forma marketingu bezpośredniego oparta na kontakcie telefonicznym (rozmowy, call center, połączenia wychodzące lub przychodzące). Nie jest to kategoria reklamy wynikająca z fizycznego nośnika w przestrzeni.
Odpowiedź "reklamy w miejscu sprzedaży" (POS) też nie pasuje: POS dotyczy materiałów i ekspozycji w punkcie sprzedaży (np. standy, wobblery, naklejki w sklepie), które wspierają decyzję zakupową na miejscu. Pojazd komunikacji miejskiej nie jest punktem sprzedaży, więc nie spełnia kryterium POS.
W praktyce zawodowej technika organizacji reklamy takie rozróżnienie pomaga w:
- doborze kanałów do celu kampanii (zasięg lokalny, przypominanie, budowanie świadomości),
- przygotowaniu poprawnego opisu nośników w ofercie i mediaplanie,
- unikaniu błędów w briefie, gdy klient miesza OOH z POS lub z działaniami direct marketing.
