W przewodzie antenowym (np. koncentrycznym) ekran (oplot/folia) pełni rolę przewodnika odniesienia i drogi powrotnej prądu sygnału oraz ogranicza przenikanie zakłóceń. Z tego powodu jego rezystancja mierzona prądem stałym między końcami krótkiego odcinka powinna być jak najmniejsza (w praktyce: bardzo mała, bliska zeru dla krótkiego przewodu).
Odpowiedź "jak najmniejsza" jest poprawna, bo duża rezystancja ekranu oznacza:
- przerwę w oplocie/folii lub uszkodzenie kabla,
- zły montaż złącza (niedociśnięty oplot, brak kontaktu 360°),
- korozję albo utlenienie styków,
- wzrost strat oraz gorsze ekranowanie i większą podatność na zakłócenia.
Odpowiedź "jak największa" jest błędna, ponieważ ekran nie ma być izolatorem – ma przewodzić. Zwiększanie rezystancji pogarsza parametry toru i stabilność pracy instalacji.
Odpowiedzi "zbliżona do wartości impedancji tego dipola" oraz "zbliżona do połowy wartości impedancji tego dipola" wynikają z typowego pomylenia pojęć: rezystancja mierzona omomierzem (DC) to nie to samo co impedancja w.cz., istotna przy dopasowaniu anteny do linii. Dopasowanie dotyczy parametrów falowych przy danej częstotliwości, a nie rezystancji ekranu mierzonej na końcach przewodu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się pomiar "mierzone między końcami przewodu" bez podanej częstotliwości, zazwyczaj chodzi o prosty test ciągłości/rezystancji DC, a nie o dopasowanie impedancyjne.
