Włączając diodę LED do źródła 24 V, trzeba ograniczyć prąd, ponieważ LED nie jest elementem o stałej rezystancji. W praktyce robi się to przez dołączenie rezystora szeregowego.
Warunek na prąd: prąd w gałęzi nie może przekroczyć IF=20 mA. Dla diody białej przyjmuje się typowy spadek napięcia przewodzenia UF rzędu kilku woltów (często ok. 3 V). Napięcie na rezystorze wynosi więc w przybliżeniu: UR=Uzas−UF.
Dobór rezystancji wykonuje się z prawa Ohma:
R ≈ (Uzas − UF) / IF
Po podstawieniu wartości przykładowych dla LED białej: R≈(24 V − 3 V)/0,02 A≈1050 Ω. Z typowych wartości handlowych najbliżej jest 1 kΩ, co daje prąd bliski granicy dopuszczalnej i spełnia intencję zadania.
Następnie trzeba sprawdzić moc wydzielaną w rezystorze. Najwygodniej policzyć ją jako:
Dla prądu ok. 20 mA i R=1 kΩ otrzymuje się P≈(0,02 A)2·1000 Ω≈0,4 W. Oznacza to, że rezystor o mocy 0,25 W byłby zbyt słaby (pracowałby powyżej mocy znamionowej), natomiast 0,5 W zapewnia wymagany zapas.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Warianty z 100 Ω powodują wielokrotnie większy prąd (rzędu setek mA), co grozi uszkodzeniem LED. Wariant 1 kΩ; 0,25 W ma poprawną rezystancję w sensie ograniczania prądu, ale zbyt małą moc rezystora względem obliczonych strat.
