Dobór metody urabiania w górnictwie odkrywkowym zależy przede wszystkim od właściwości fizyczno-mechanicznych ośrodka: twardości, zwięzłości i wytrzymałości. Metody mechaniczne (koparki, zrywarki, frezowanie) są najbardziej opłacalne w materiałach miękkich lub słabo zwięzłych, natomiast przy skałach twardych stają się nieefektywne z powodu niskiej wydajności i szybkiego zużycia elementów roboczych.
Odpowiedź "bazaltu" jest poprawna, ponieważ bazalt to skała magmowa o wysokiej twardości (ok. 5–6 w skali Mohsa) i dużej wytrzymałości na ściskanie (rzędu 150–300 MPa). W takich warunkach roboty strzałowe są standardową i zwykle najbardziej efektywną techniczno-ekonomicznie metodą rozluźnienia i rozdrobnienia górotworu przed załadunkiem. Typowy cykl obejmuje: wiercenie otworów, ładowanie materiału wybuchowego, odstrzał oraz załadunek i transport urobku.
Odpowiedź "iłów" jest niepoprawna, bo iły są materiałem miękkim, często plastycznym i łatwym do urabiania mechanicznego; stosowanie odstrzału byłoby zwykle nieuzasadnione kosztowo i mogłoby pogarszać jakość urobku. Odpowiedź "węgla brunatnego" jest niepoprawna, ponieważ węgiel brunatny w kopalniach odkrywkowych urabia się najczęściej mechanicznie (np. koparkami wielonaczyniowymi lub jednonaczyniowymi), a odstrzał nie jest podstawową metodą urabiania tego surowca. Odpowiedź "kruszywa naturalnego" także jest niepoprawna w tym ujęciu: kruszywa (piaski, żwiry) zwykle urabia się i wydobywa mechanicznie, a ich "rozluźnianie" wybuchami jest zazwyczaj zbędne.
Warto zapamiętać częsty haczyk egzaminacyjny: "efektywne" nie znaczy "możliwe". Teoretycznie wiele materiałów da się odstrzelić, ale o opłacalności decyduje twardość i zwięzłość skały oraz bilans kosztów, jakości i bezpieczeństwa.
