Kornik drukarz (Ips typographus) to typowy szkodnik kambiofagiczny świerka. Kluczowe w doborze metody jest miejsce żerowania: larwy i część rozwoju odbywają się pod korą, w łyku i miazdze. To oznacza, że zabiegi działające "z zewnątrz" na powierzchni drzewa często nie trafiają do szkodnika.
Poprawna jest odpowiedź "Zastosowanie feromonów do pułapek.", ponieważ syntetyczne feromony agregacyjne wabią dorosłe osobniki. Pułapki feromonowe wykorzystuje się do monitoringu (oceny zagrożenia) oraz – w określonych warunkach – do masowego odłowu, co pomaga ograniczać liczebność populacji i podejmować decyzje o cięciach sanitarnych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "Ręczne zbieranie i niszczenie larw i poczwarek." – w przypadku kornika, który rozwija się w chodnikach pod korą, taka metoda jest w praktyce mało realna na poziomie drzewostanu. Zamiast "zbierania" stosuje się działania mechaniczne/organizacyjne typu korowanie lub usuwanie zasiedlonych drzew.
- "Opryskiwanie drzew chemicznymi środkami ochrony roślin." – to częsta pułapka myślenia przez analogię do owadów liściożernych. Oprysk działa na organizmy dostępne na powierzchni (np. gąsienice na igłach/liściach), natomiast kornik jest osłonięty korą, więc skuteczność jest niewłaściwa.
- "Wycinka i wywóz zainfekowanych drzew." – jest to ważna metoda w gradacjach, ale w tym pytaniu ma zostać dopasowana do kornika zgodnie z tabelą, a tabela przypisuje mu metodę feromonową. W praktyce często łączy się monitoring feromonowy z szybkim usuwaniem drzew zasiedlonych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się informacja, że szkodnik żeruje pod korą, w pierwszej kolejności rozważ metody feromonowe, mechaniczne (korowanie) oraz szybkie usuwanie zasiedlonych drzew, a nie opryski kontaktowe.
