Poziomy profilaktyki rozróżnia się według momentu działania względem choroby oraz celu interwencji.
Profilaktyka pierwotna dotyczy osób, które jeszcze nie chorują. Jej celem jest zmniejszenie ryzyka zachorowania poprzez promowanie zdrowia i eliminowanie czynników ryzyka. Dlatego opis "zapobieganie wystąpieniu choroby poprzez promowanie zdrowych stylów życia" należy przypisać właśnie do profilaktyki pierwotnej.
Profilaktyka wtórna koncentruje się na etapie, gdy choroba może już się rozwijać, ale nie daje jeszcze pełnych lub zaawansowanych objawów. Najważniejsze są tu wczesne wykrywanie (np. badania przesiewowe, kontrole) oraz wczesne leczenie, aby zatrzymać postęp i zapobiec powikłaniom. Z tego powodu opis "wczesne wykrywanie i leczenie choroby, aby zapobiec jej dalszemu postępowaniu" odpowiada profilaktyce wtórnej.
Profilaktyka trzeciorzędowa (tertiary) dotyczy osób, u których choroba jest już rozpoznana i przebyta lub przewlekła. Jej celem jest ograniczanie następstw, poprawa funkcjonowania, zapobieganie nawrotom i powikłaniom. Elementy takie jak rehabilitacja oraz edukacja pacjenta (jak żyć z chorobą, jak zapobiegać pogorszeniu) są dla tego poziomu typowe, więc opis "zapobieganie nawrotom choroby poprzez rehabilitację i edukację pacjenta" należy przypisać profilaktyce trzeciorzędowej.
Dlaczego pozostałe dopasowania są błędne? Najczęściej wynikają z mylenia pojęć: słowo "leczenie" nie oznacza od razu profilaktyki trzeciorzędowej (wtórna również obejmuje wczesne leczenie), a "edukacja" może występować na każdym poziomie, tylko ma inny cel: przed zachorowaniem, przy wczesnym wykrywaniu lub przy ograniczaniu skutków choroby.
W praktyce gabinetu stomatologicznego asystentka stomatologiczna może wspierać wszystkie poziomy: edukację higieniczną i dietetyczną (pierwotna), przypominanie o kontrolach i szybkie kierowanie na diagnostykę (wtórna) oraz edukację po leczeniu i działania podtrzymujące efekty terapii (trzeciorzędowa).
