Zasada bezpiecznego składowania jest prosta: najcięższe i największe jednostki układa się najniżej, a lżejsze wyżej. Dzięki temu środek ciężkości całego stosu znajduje się możliwie nisko, co zmniejsza ryzyko przechylenia i przewrócenia. Dodatkowo cięższy ładunek na górze może powodować zgniecenie lub uszkodzenie towaru znajdującego się pod nim.
W przedstawionych danych Towar B ma największą masę (200 kg) oraz największe wymiary (200x100x100 cm). Z tego powodu powinien stanowić podstawę ułożenia. Towar A ma wartości pośrednie (100 kg; 100x50x50 cm), więc logicznie trafia do warstwy środkowej. Towar C jest najlżejszy (50 kg) i najmniejszy (50x25x25 cm), dlatego powinien zostać ułożony na górze.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo naruszają jedną z kluczowych przesłanek stabilności:
- Układanie Towaru A pod Towarem B zwiększa ryzyko niestabilności (większy i cięższy element opiera się na mniejszym), a także potencjalnych odkształceń lub uszkodzeń.
- Umieszczenie Towaru C na dole lub w środku przy cięższych elementach powyżej jest szczególnie ryzykowne, bo najmniejszy ładunek nie tworzy stabilnej podstawy i może zostać zgnieciony.
- Wariant z Towarem A na górze również jest gorszy od układu prawidłowego, bo podnosi środek ciężkości w porównaniu do ułożenia, w którym najlżejszy element jest najwyżej.
W praktyce terminalowej i magazynowej tę zasadę stosuje się zarówno przy składowaniu na posadzce, jak i przy kompletacji na paletach czy układaniu w jednostki ładunkowe. Zawsze warto też uwzględnić cechy towaru (kruchość, podatność na nacisk), ale przy danych z zadania kryterium masy i gabarytów prowadzi do jednoznacznego wyboru.
