Dobór elementu wodnego do terenu zieleni zwykle opiera się na skali i proporcjach (czy zbiornik nie dominuje przestrzeni), a także na funkcji i możliwościach wykonawczych. W zadaniu jedyną podaną informacją porównawczą jest powierzchnia przypisana do poszczególnych typów zbiorników, więc decyzję podejmuje się przez dopasowanie skali z tabeli do terenu 300 m².
Odpowiedź "Staw" jest uzasadniona tym, że w tabeli ma on powierzchnię 200 m², czyli jest relatywnie bliski wielkości terenu 300 m² i mieści się w realiach niewielkiego założenia. Jednocześnie jest wyraźnie większy od "Sadzawki" (50 m²), która reprezentuje raczej bardzo mały akcent wodny, oraz znacznie mniejszy od "Zbiornika naturalnego" (1000 m²), który w oczywisty sposób przekracza skalę 300 m².
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne w ramach danych z tabeli?
- "Sadzawka" (50 m²) może być zbyt mała, jeśli celem jest dobranie zbiornika o wielkości odpowiadającej większemu udziałowi w kompozycji terenu.
- "Zbiornik naturalny" (1000 m²) jest wielokrotnie większy od całego terenu 300 m², więc nie pasuje skalą.
- "Zbiornik sztuczny" (150 m²) również może być rozważany jako obiekt niewielki, ale wprost z danych tabeli "Staw" (200 m²) jest bliższy 300 m² i pozostaje w tej samej rodzinie pojęć co klasyczne zbiorniki ogrodowe.
W praktyce projektowej warto pamiętać, że nie ma jednej sztywnej normy proporcji, dlatego poza samą powierzchnią uwzględnia się też funkcję (dekoracyjna/retencyjna), bezpieczeństwo strefy przybrzeżnej i możliwości konserwacji.
