Ropa naftowa jest złożoną mieszaniną węglowodorów (od lekkich, lotnych składników po cięższe). Kluczową cechą umożliwiającą rozdział jest to, że poszczególne składniki mają różne temperatury wrzenia.
Właściwą metodą rozdzielania takich mieszanin cieczy jest destylacja frakcyjna. W praktyce prowadzi się ją w aparaturze z kolumną frakcyjną, w której zachodzi wielokrotne parowanie i skraplanie par. Dzięki temu mieszanina rozdziela się na frakcje o określonych zakresach temperatur wrzenia (frakcje "lżejsze" odchodzą wyżej, "cięższe" niżej).
Dlaczego pozostałe metody nie pasują?
- Sedymentacja polega na opadaniu cząstek stałych w cieczy pod wpływem grawitacji. Jest stosowana dla zawiesin lub układów, gdzie występują fazy o różnej gęstości w sposób umożliwiający ich mechaniczne rozdzielenie, a nie dla jednorodnych mieszanin wielu cieczy o różnych temperaturach wrzenia.
- Destylacja prosta sprawdza się głównie, gdy rozdziela się ciecz od nielotnych zanieczyszczeń albo dwie ciecze o wyraźnie różnych temperaturach wrzenia. Ropa ma bardzo wiele składników, często o temperaturach wrzenia leżących w pewnych zakresach, dlatego potrzebna jest kolumna i mechanizm frakcjonowania.
- Krystalizacja jest metodą opartą o różnice rozpuszczalności (zwykle ciał stałych w rozpuszczalnikach) i prowadzi do wyodrębniania kryształów. Nie jest typową metodą rozdzielania mieszaniny węglowodorów ropy na poszczególne frakcje.
Dla technika analityka ważne jest, by dobierać metodę rozdziału do rodzaju mieszaniny i właściwości fizycznych składników. Jeśli kryterium rozdziału ma być temperatura wrzenia wielu składników cieczy, właściwym wyborem jest destylacja frakcyjna.
