Późny poplon ścierniskowy (międzyplon ścierniskowy) to uprawa wysiewana po zbiorze przedplonu, zwykle latem, aby w krótkim czasie wytworzyć masę zieloną, okryć glebę i spełnić cele gospodarcze (np. poprawa struktury gleby, ograniczenie erozji, zagospodarowanie składników pokarmowych). Z perspektywy pszczelarstwa dodatkową zaletą może być dostarczenie pożytku w okresie, gdy naturalne kwitnienie słabnie.
Odpowiedź "facelia i gorczyca biała" jest właściwa, ponieważ są to rośliny powszechnie kojarzone z poplonami ścierniskowymi: mają szybkie tempo wzrostu po siewie, dobrze wpisują się w krótki "okres pożniwny" i mogą być wykorzystywane w praktyce jako rośliny poplonowe. Dodatkowo facelia jest ceniona jako roślina miododajna, a gorczyca bywa wykorzystywana w mieszankach międzyplonowych.
Pozostałe odpowiedzi są mniej trafne w kontekście późnych poplonów ścierniskowych:
- "kukurydza i owies" – kukurydza jest rośliną o specyficznych wymaganiach i zwykle nie jest traktowana jako typowy późny poplon ścierniskowy; zestaw sugeruje mylenie poplonu z dowolną uprawą polową.
- "seradela i bobik" – to rośliny strączkowe, które mogą mieć wartość paszową lub poprawiać stanowisko, ale w praktyce dobór na późny termin siewu wymaga szczególnej ostrożności (czas wegetacji, warunki pogodowe), więc nie stanowią najbardziej typowego zestawu dla późnego poplonu ścierniskowego.
- "łubin biały i łubin żółty" – łubiny są kojarzone raczej z uprawą w określonych terminach i na określonych stanowiskach; wybór dwóch łubinów obok siebie sprzyja błędnemu założeniu, że "strączkowe zawsze będą dobre na poplon".
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: przy późnym poplonie liczy się przede wszystkim szybki start i krótki czas do osiągnięcia celu uprawy, a dopiero potem inne cechy (paszowość, miododajność). Jeśli w odpowiedziach pojawiają się facelia lub gorczyca, są one częstymi kandydatami w pytaniach o poplony ścierniskowe.
