W warunkach gleb ubogich, suchych i piaszczystych kluczowa jest zdolność rośliny do znoszenia niskiej retencji wody (piasek szybko przesycha) oraz małej zasobności w składniki pokarmowe. W praktyce oznacza to wybór gatunków o wysokiej tolerancji suszy, często z przystosowaniami ograniczającymi transpirację oraz z systemem korzeniowym radzącym sobie w lekkim podłożu.
Odpowiedź "Jałowce (Juniperus sp.)" jest właściwa, ponieważ wiele jałowców dobrze rośnie na stanowiskach suchych i jałowych, a w zieleni często stosuje się je właśnie tam, gdzie inne krzewy wymagają intensywnego podlewania lub poprawy gleby. Są to krzewy/małe drzewa o dużej tolerancji na warunki siedliskowe, w tym na okresowe niedobory wody.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście podanym w pytaniu:
- "Żywotniki (Thuja sp.)" – w praktyce ogrodniczej częściej oczekują gleb bardziej żyznych i o lepszej wilgotności. Na bardzo suchych piaskach mogą słabo przyrastać, przerzedzać się i wymagać podlewania oraz nawożenia, co przeczy założeniu "gleby ubogie, suche i piaszczyste".
- "Borówki (… sp.)" – rośliny te (uprawne borówki z rodzaju Vaccinium) są kwaśnolubne i wymagają specyficznego, kwaśnego podłoża; w uprawie zwykle dba się też o utrzymanie odpowiedniej wilgotności (ściółkowanie, nawadnianie), bo przesychanie podłoża obniża wzrost i plonowanie.
- "Azalie (Rhododendron sp.)" – jako grupa w obrębie różaneczników zwykle preferują podłoże kwaśne, próchniczne i równomiernie wilgotne. Na suchych, piaszczystych i ubogich glebach bez poprawy struktury oraz wilgotności często będą cierpiały z powodu stresu wodnego i niekorzystnego odczynu/żyzności.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o "ubogie, suche i piaszczyste" najczęściej szuka się roślin typowych dla siedlisk suchych (np. wiele iglastych krzewów okrywowych), a rośliny wrzosowate i żywotnikowe zwykle kojarzy się z podłożem przygotowanym (kwaśnym, próchnicznym lub bardziej wilgotnym).
