Określenie "rośliny gromadzące wodę w liściach, pędach lub korzeniach i wykorzystujące ją w okresach suszy" opisuje sukulenty. Ich cechą jest obecność tkanek wodonośnych (mięsiste organy) oraz przystosowań ograniczających straty wody, dzięki czemu potrafią przetrwać dłuższe przerwy w podlewaniu. W praktyce florystycznej oznacza to m.in. mniejsze zapotrzebowanie na częste nawadnianie i konieczność stosowania przepuszczalnego podłoża oraz unikania przelania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "higrofity" to rośliny środowisk wilgotnych. Zamiast magazynować wodę "na czas suszy", zwykle wymagają stałej, wysokiej wilgotności podłoża lub powietrza. Wybór tej opcji wynika często z mylnego skojarzenia, że "higro-" oznacza po prostu wodę.
- "hydrofity" są związane ze środowiskiem wodnym (żyją w wodzie lub są do niej silnie przystosowane). Nie jest dla nich typowe gromadzenie zapasów wody w celu przetrwania suszy, bo susza nie jest ich podstawowym problemem środowiskowym.
- "mezofity" rosną w warunkach umiarkowanego uwilgotnienia. Nie muszą wykazywać szczególnych przystosowań do magazynowania wody, ponieważ ich siedliska nie charakteryzują się skrajnie długimi okresami suszy.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o typy ekologiczne zawsze szukaj słowa-klucza. Jeśli pojawia się "okres suszy" i "magazynowanie wody", to kieruje bezpośrednio na sukulenty. Jeśli pojawia się "woda/zbiornik", myśl o hydrofitach, a jeśli "stała wilgoć", o higrofitach.
