W 802.11n maksymalna deklarowana szybkość dotyczy szybkości warstwy fizycznej (PHY rate), czyli tego, z jaką szybkością interfejs radiowy koduje i przesyła ramki w eterze. W najlepszym wariancie 802.11n może osiągnąć 600 Mb/s (wymaga to m.in. wielu strumieni przestrzennych MIMO oraz odpowiednich parametrów transmisji).
Dlaczego odpowiedź "600 Mb/s" jest właściwa? 802.11n wprowadza tryb HT, w którym rośnie efektywność modulacji/kodowania oraz można używać kilku strumieni MIMO. To właśnie suma zysków (np. więcej strumieni + szerszy kanał) daje najwyższy pułap szybkości PHY dla tego standardu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "54 Mb/s" to maksymalna szybkość kojarzona z 802.11a/802.11g (OFDM), czyli wcześniejszymi generacjami Wi‑Fi niż 802.11n.
- "11 Mb/s" odpowiada 802.11b (DSSS/CCK) i jest jeszcze starszym standardem, zdecydowanie wolniejszym od 802.11n.
- "1000 Mb/s" (1 Gb/s) nie jest maksymalną szybkością 802.11n; wartości rzędu 1 Gb/s i wyższe są typowe dopiero dla nowszych generacji (np. 802.11ac/ax) przy odpowiednich warunkach i konfiguracjach.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "maksymalna prędkość" dla standardu Wi‑Fi, zwykle chodzi o teoretyczny PHY, a nie o realną przepustowość internetu lub kopiowania plików. Rzeczywiste transfery są niższe przez narzuty protokołów, współdzielenie medium i warunki radiowe.