Rozdzielczość grafiki (dpi) dobiera się do warunków odbioru, a nie według jednej stałej wartości. Kluczowa zasada w poligrafii i prepress jest taka, że im większy format wydruku, tym zwykle większa odległość oglądania, a więc można zastosować niższe dpi bez zauważalnej utraty jakości.
Dlaczego 72 dpi pasuje do 200 m2?
Powierzchnia rzędu 200 m2 odpowiada bardzo dużym realizacjom (np. wielkie banery, ekspozycje na elewacjach), które obserwuje się z daleka. Przy odległościach rzędu kilkunastu–kilkudziesięciu metrów ludzkie oko nie rozróżnia drobnych detali tak jak przy oglądaniu z bliska, więc 72 dpi bywa wystarczające i jest praktycznie stosowane, bo ogranicza wagę plików i przyspiesza obróbkę.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 1 m2 – to mały format, który często ogląda się z niewielkiej odległości. W takim przypadku typowo potrzebna jest wyższa rozdzielczość (często 150–300 dpi), aby uniknąć widocznej pikselozy i schodkowania krawędzi.
- 10 m2 – to nadal format, który może być oglądany relatywnie blisko (np. na stoisku, na ogrodzeniu, przy wejściu). Zwykle stosuje się tu wyższe wartości niż 72 dpi, aby zachować czytelność szczegółów.
- 16 m2 – podobnie jak 10 m2, jest to średni format. W praktyce często przyjmuje się tu zakres pośredni (np. ok. 100–150 dpi), więc 72 dpi może dać zbyt niską ostrość przy bliższym oglądzie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz bardzo niską rozdzielczość (np. 72 dpi), myśl o bardzo dużych wydrukach przeznaczonych do oglądania z daleka. Gdy format jest mały lub "do oglądania z ręki", rozdzielczość musi być znacznie wyższa.
