Rozpoznanie społeczności lokalnej w pracy asystenta osoby z niepełnosprawnością ma przede wszystkim cel funkcjonalny: ustalić, jakie realne zasoby wsparcia są dostępne w środowisku osoby. Chodzi o to, by wiedzieć kto (osoby z rodziny, sąsiedzi, znajomi, wolontariusze) oraz jakie podmioty (np. lokalne organizacje, placówki, grupy samopomocowe) mogą zostać włączeni w opiekę i codzienne wsparcie.
Odpowiedź "osób w środowisku, które można włączyć do opieki nad osobą niepełnosprawną" jest trafna, bo bez rozpoznania środowiska trudno zbudować sieć pomocy: nie wiadomo, kto może przejąć część zadań, kogo poinformować, z kim uzgadniać plan wsparcia i jak ograniczać ryzyko przeciążenia jednego opiekuna.
Pozostałe odpowiedzi są nieadekwatne do celu rozpoznania środowiska:
- "miejsca zatrudnienia dla asystenta osoby niepełnosprawnej" przesuwa uwagę na potrzeby zawodowe asystenta, a nie na organizację wsparcia osoby wymagającej pomocy; to inny problem niż diagnoza zasobów społeczności.
- "odsetka osób w wieku podeszłym i niepełnosprawnych" oraz "odsetka osób młodych" dotyczą danych statystyczno-demograficznych. Takie informacje mogą być interesujące w analizach społecznych, ale zwykle nie są bezpośrednio potrzebne do ustalenia, kto konkretnie może wesprzeć daną osobę i jakie wsparcie da się zorganizować tu i teraz.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: gdy pytanie dotyczy rozpoznania środowiska, najczęściej chodzi o identyfikację zasobów i osób (sieć wsparcia), a nie o uogólnione statystyki czy kwestie kadrowo-zatrudnieniowe.
