U pacjenta z ciężką chorobą terminalną priorytetem opieki nie jest najczęściej intensywne leczenie przyczynowe, lecz łagodzenie objawów (np. bólu, duszności, lęku), utrzymanie możliwie najlepszej jakości życia oraz zapewnienie wsparcia choremu i jego bliskim. Z tego powodu najbardziej adekwatną formą świadczeń jest opieka domowa hospicyjna, która jest ukierunkowana na opiekę paliatywną w środowisku domowym i może obejmować nadzór medyczny, pielęgnację oraz edukację i wsparcie rodziny.
Odpowiedź "Podstawowa opieka zdrowotna" bywa niewystarczająca w sytuacji wymagającej stałej, zorganizowanej opieki paliatywnej. POZ może koordynować część świadczeń i wspierać pacjenta, ale nie zastępuje wyspecjalizowanego zespołu hospicyjnego ukierunkowanego na opiekę u kresu życia.
"Ambulatoryjna opieka specjalistyczna" (poradnie) ma charakter wizytowy i zwykle nie zapewnia ciągłości opieki w trybie stałym. Może wspierać diagnostykę lub prowadzenie niektórych problemów zdrowotnych, ale nie jest typowym rozwiązaniem dla pacjenta wymagającego ciągłej opieki paliatywnej w domu.
"Opieka stacjonarna szpitalna" jest właściwa głównie przy stanach ostrych, konieczności diagnostyki lub interwencji, których nie da się zrealizować poza szpitalem. W chorobie terminalnej pobyt w szpitalu nie zawsze jest najkorzystniejszy dla komfortu pacjenta, zwłaszcza gdy możliwa jest dobrze zorganizowana opieka hospicyjna domowa. Kluczowe na egzaminie jest rozpoznanie celu opieki: jeśli celem jest paliacja i wsparcie w domu, wybiera się hospicjum domowe.
