W projektowaniu parków miejskich "dużo cienia" oznacza przede wszystkim szeroką i gęstą koronę, która w sezonie wegetacyjnym skutecznie ogranicza dopływ bezpośredniego światła do poziomu terenu. Dlatego w praktyce najczęściej szuka się drzew liściastych o dużym docelowym rozmiarze i rozłożystym pokroju.
Odpowiedź "Dąb" jest uzasadniona, ponieważ wiele dębów w dojrzałym wieku wytwarza masywną, szeroką koronę, a gęste ulistnienie zapewnia wyraźny cień od późnej wiosny do jesieni. W warunkach parkowych dąb bywa też kojarzony z drzewem długowiecznym, które docelowo tworzy "zadaszenie" nad strefą wypoczynku.
Pozostałe propozycje są mniej trafne wprost pod kryterium "dużo cienia":
- "Sosna" – jako iglaste drzewo o innym typie ulistnienia/ugałęzienia często daje cień bardziej ażurowy; dodatkowo pokrój wielu sosen jest wyraźnie wyniesiony, co zmniejsza efekt zacienienia w strefie użytkowej.
- "Świerk" – mimo gęstej korony jest zwykle bardziej stożkowy i zacienia mniejszą powierzchnię "na boki" niż typowo rozłożyste drzewa liściaste; cień bywa skoncentrowany bliżej pnia.
- "Wiąz" – jako drzewo liściaste również może dawać cień, ale bez dodatkowych danych (gatunek/odmiana, docelowy pokrój, sposób prowadzenia korony) trudniej zagwarantować "dużą ilość cienia" bardziej niż przy dojrzałym, rozłożystym dębie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie mówi o cieniu w parku i nie podaje ograniczeń siedliskowych, najczęściej wybiera się drzewo liściaste o dużej koronie. W zadaniach praktycznych w projektowaniu pamiętaj jednak, że ostateczny dobór zależy też od miejsca (np. szerokość pasa zieleni), kolizji z infrastrukturą i planowanej pielęgnacji (cięcia mogą znacząco zmienić zacienienie).
