W deskowaniu zbrojenie musi zachować dokładne położenie do momentu betonowania. Dlatego najczęściej stosuje się wiązanie drutem (drut wiązałkowy), które pozwala szybko i pewnie unieruchomić pręty oraz utrzymać rozstaw i otulinę. To połączenie ma w pierwszej kolejności charakter montażowy – stabilizuje układ prętów przed zalaniem mieszanką betonową.
Drugą podstawową techniką jest spawanie, wykorzystywane wtedy, gdy potrzebne jest bardziej trwałe połączenie (np. w prefabrykacji siatek/koszy, w węzłach wymagających sztywności) i gdy spełnione są wymagania technologiczne oraz kwalifikacyjne. W kontekście normowym spawanie stali zbrojeniowej jest opisane w PN-EN ISO 17660, co podkreśla, że jest to metoda przewidziana i stosowana, ale wymagająca odpowiednich procedur.
Odpowiedzi zawierające lutowanie są nieprawidłowe: lutowanie nie jest typową metodą dla prętów zbrojeniowych w żelbecie i nie odpowiada wymaganiom wytrzymałościowym oraz wykonawczym takich połączeń. Również skręcanie prętów nie stanowi standardowej, normowo opisanej techniki łączenia zbrojenia na budowie; w praktyce zamiast tego stosuje się wiązanie drutem, zakłady lub złącza mechaniczne.
Podsumowując: zestaw "spawanie i wiązanie drutem" obejmuje dwie realnie spotykane, podstawowe metody łączenia prętów w robotach zbrojarskich, natomiast lutowanie i skręcanie stanowią typowe "pułapki" wynikające z przenoszenia skojarzeń z innych prac metalowych.
