W analizie ilościowej metodą spektrofotometryczną często korzysta się z krzywej kalibracyjnej, czyli zależności absorbancji (A) od stężenia (c). W podanych danych punkty układają się idealnie liniowo:
- 10 mg/l → 0,25
- 20 mg/l → 0,50
- 30 mg/l → 0,75
- 40 mg/l → 1,00
To oznacza stałe nachylenie prostej: przyrost stężenia o 10 mg/l powoduje przyrost absorbancji o 0,25. Zatem na 1 mg/l przypada 0,25/10 = 0,025 absorbancji.
Dla próbki o stężeniu 25 mg/l możemy wykonać interpolację między 20 a 30 mg/l:
- dla 20 mg/l A = 0,50
- różnica stężeń: 25 − 20 = 5 mg/l
- odpowiadający przyrost absorbancji: 5 × 0,025 = 0,125
- czyli A(25) = 0,50 + 0,125 = 0,625
W zestawie odpowiedzi nie ma 0,625, więc wybieramy wartość zgodną z zaokrągleniem do dwóch miejsc po przecinku lub najbliższą podanej dokładności. 0,65 jest jedyną odpowiedzią odpowiadającą temu wynikowi po zaokrągleniu w górę lub przy uwzględnieniu ograniczonej rozdzielczości odczytu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 0,50 – to wartość dla 20 mg/l, czyli zaniżenie wyniku (pominięcie wzrostu stężenia do 25 mg/l).
- 0,60 – zbyt mały przyrost względem 20 mg/l; odpowiadałby stężeniu bliższemu 24 mg/l przy tej liniowości.
- 0,75 – to wartość dla 30 mg/l, czyli zawyżenie wyniku (traktowanie 25 mg/l jak 30 mg/l).
Na egzaminie warto najpierw sprawdzić, czy różnice w tabeli są stałe (liniowość), a potem zastosować prostą proporcję lub interpolację między dwoma najbliższymi punktami.
