W tabeli zestawiono trzy różne grupy nośników obrazu. Dwie pierwsze pozycje ("papier fotograficzny" i "film fotograficzny") opisano jako materiały związane z fotografią tradycyjną, czyli takie, które reagują na światło (są światłoczułe) i zwykle wymagają procesu chemicznego (wywołanie/utrwalenie), aby obraz stał się widoczny i trwały.
Brakujący wiersz ma cechę kluczową: "wykorzystywany w druku cyfrowym, nie reaguje na światło, ale na atrament". To opis typowego podłoża, na które drukarka nanosi atrament (np. w technologii atramentowej). Taki materiał nie musi mieć emulsji światłoczułej, bo obraz powstaje przez fizyczne osadzenie barwnika/pigmentu na powierzchni.
- "Papier do drukarki" pasuje do opisu: jest używany w druku cyfrowym i reaguje na atrament (w praktyce: wchłanianie, wiązanie w powłoce, rozlewność, szybkość schnięcia). W kontekście fotografii cyfrowej to najprostsza, ogólna nazwa podłoża do wydruku.
- "Film czarno-biały" nie pasuje, bo film jest materiałem światłoczułym z emulsją, a obraz powstaje po naświetleniu i wywołaniu jako negatyw/pozytyw, nie poprzez atrament.
- "Papier barytowy" to rodzaj papieru fotograficznego kojarzony z technikami ciemniowymi i odbitkami o wysokiej jakości. Nadal jest to obszar materiałów do procesu fotograficznego (naświetlanie/obróbka chemiczna), a nie typowy nośnik do drukarki atramentowej opisany jako "nie reaguje na światło".
- "Film barwny" również jest materiałem światłoczułym, w którym po ekspozycji i procesie chemicznym powstaje obraz (negatyw barwny lub slajd zależnie od procesu). Nie jest to podłoże, na które nanosi się atrament.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w treści pojawiają się słowa "emulsja światłoczuła", "naświetlenie", "negatyw", myśl o fotografii analogowej. Jeżeli pojawia się "druk cyfrowy" i "atrament", chodzi o podłoża drukowe, a nie o film czy klasyczny papier do ciemni.
