W rysunku technicznym różne typy linii służą do jednoznacznego przekazywania informacji o tym, co jest widoczne, a co ukryte, oraz jakie elementy są pomocnicze (np. wymiary). Pytanie dotyczy obrysów niewidocznych, czyli krawędzi i konturów, których nie widać w danym widoku, bo są zasłonięte inną częścią obiektu.
Zgodnie z podaną tabelą, do obrysów niewidocznych stosuje się linię kreskowaną cienką. Kreskowanie (przerywany przebieg linii) komunikuje "ukrycie" elementu, a grubość cienka odróżnia ją od linii używanych do podkreślania podstawowych obrysów widocznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Linia ciągła cienka – według tabeli służy do linii pomocniczych, wymiarów i opisów, więc nie jest przeznaczona do konturów ukrytych.
- Linia ciągła gruba – w tabeli przypisana do obrysów widocznych; użycie jej dla elementów niewidocznych wprowadzałoby w błąd (element wyglądałby na widoczny).
- Linia kreskowana gruba – w tabeli przypisana do linii przekroju, więc ma inne znaczenie niż obrys niewidoczny.
W praktyce (np. w dokumentacji obiektów architektury krajobrazu) poprawny dobór linii ułatwia czytanie rysunków: wykonawca od razu rozpoznaje, które krawędzie są rzeczywiście widoczne, a które są "za" innym elementem lub poniżej poziomu terenu.
