Sezonowość w turystyce oznacza regularne, powtarzalne wahania natężenia ruchu turystycznego w ciągu roku. Rozpoznając jej typ, patrzy się na to, ile wyraźnych szczytów (maksimów) występuje w szeregu miesięcznym.
W przedstawionej tabeli liczba turystów rośnie od stycznia (5000) przez kolejne miesiące aż do lata, osiągając najwyższą wartość w sierpniu (10500). Następnie od września do grudnia obserwujemy spadek. Taki przebieg jest typowy dla rynku, na którym główny popyt koncentruje się w jednym sezonie (tu: w okresie letnim), czyli jest to sezonowość jednoszczytowa.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Brak sezonowości" nie jest trafne, ponieważ wartości wyraźnie się zmieniają w cyklu rocznym: są miesiące niskie (zima) i miesiące wysokie (lato). To klasyczny obraz sezonowości.
- "Sezonowość dwuszczytowa" wymagałaby dwóch odrębnych okresów z lokalnymi maksimami (np. lato i zima w górach). W tabeli nie widać drugiego, wyraźnego "piku" w innym terminie – jest jeden dominujący szczyt latem.
- "Sezonowość wieloszczytowa" oznacza kilka wyraźnych szczytów w roku (np. ferie zimowe, długie weekendy, wakacje, okres świąteczny). Tutaj przebieg jest gładki: rośnie do jednego maksimum i potem opada, bez serii niezależnych wierzchołków.
Wskazówka egzaminacyjna: aby uniknąć pomyłek, warto wyobrazić sobie prosty wykres liniowy z tabeli i zadać sobie pytanie: czy widzę jeden czy więcej "wierzchołków"? Długi okres wysokich wartości nie tworzy automatycznie dwóch szczytów – liczy się liczba wyraźnych maksimów.
