Na terenach o dużym zagrożeniu erozją (wietrzną lub wodną) kluczowe jest ograniczenie czynników, które powodują przemieszczanie cząstek gleby. Drzewa i krzewy mogą pełnić funkcję "naturalnej osłony": zmniejszają prędkość wiatru przy powierzchni gruntu, przechwytują część opadu, spowalniają spływ powierzchniowy oraz wzmacniają glebę systemem korzeniowym.
Odpowiedź "Zadrzewienie ochronne" jest właściwa, ponieważ z definicji jest dobierane wtedy, gdy priorytetem jest ochrona gleby przed erozją wiatrową i wodną. W praktyce takie zadrzewienia stosuje się m.in. jako pasy wiatrochronne, zadrzewienia na skarpach, obrzeżach cieków i na terenach szczególnie narażonych na degradację.
Odpowiedź "Zadrzewienie produkcyjne" jest nieadekwatna: jego nadrzędnym celem jest produkcja surowca drzewnego. Choć każde zadrzewienie może pośrednio wpływać na środowisko, w tym przypadku pytanie dotyczy doboru typu zadrzewienia do konkretnego zagrożenia (erozji), więc funkcja produkcyjna nie jest kryterium decydującym.
Odpowiedź "Zadrzewienie ekologiczne" również nie jest najlepszym wyborem w tym ujęciu. Poprawa bioróżnorodności i jakości środowiska jest ważna, ale nie wskazuje wprost na priorytetową redukcję erozji. Na egzaminie należy dopasować odpowiedź do celu zapisanego w treści: ochrona gleby przed erozją.
Odpowiedź "Żadne z powyższych" jest błędna, ponieważ w podanych możliwościach znajduje się typ zadrzewienia, którego charakterystyka bezpośrednio odpowiada problemowi erozji. Wskazówka egzaminacyjna: zawsze identyfikuj zagrożenie (tu: erozja), a potem wybieraj rozwiązanie, które ma je wprost ograniczać.
